Komin do kominka powinien być:

Odporny na wysoką temperaturę

Komin najlepiej by był ceramiczny lub stalowy. W murowanych łatwiej o nieszczelności spowodowane np. niedokładnym wypełnieniem spoin między cegłami, dlatego dla bezpieczeństwa można w takim kominie zainstalować stalowy wkład.

Temperatura dymu z kominka osiąga ok. 350°C, a w razie zapalenia się sadzy może nawet przekroczyć 1200°C.

Szczelny

Wszystkie elementy komina muszą być ze sobą dokładnie połączone, a rura znajdująca się w czopuchu, łącząca kominek z kominem, podłączona tak, by mogła swobodnie zmieniać długość pod wpływem zmian temperatury.

Prowadzony pionowo na całej długości

Komin powinien być prowadzony pionowo na całej długości by zagwarantować dobry ciąg (dopuszczalne są najwyżej dwa odchylenia od pionu, ale nie większe niż o kąt 30°).

O odpowiedniej średnicy

Minimalna średnica przewodu dymowego to 15 cm (lub wymiar 14 × 14 cm). Jednak taka wielkość przewodu wystarczy tylko do kominka o mocy poniżej 10 kW. Wymaganą średnicę przewodu dymowego powinien obliczyć specjalista, uwzględniając przede wszystkim moc kominka oraz wysokość komina. Orientacyjnie można przyjąć, że średnica kanału dymowego nie powinna być mniejsza niż średnica króćca wylotu spalin z wkładu.

Wysoki

Minimalna wysokość to 4 m, liczy się ją nie od podłogi, ale od miejsca ujścia komory dymowej do komina.

Wyprowadzony ponad dach

Komin powinien być co najmniej 60 cm powyżej kalenicy, jeśli dach jest płaski (ma kąt nachylenia mniejszy niż 12°) lub gdy jest stromy, ale pokryty łatwopalnym materiałem (np. gontem lub strzechę), – co najmniej 30 cm od powierzchni dachu stromego z pokryciem niepalnym.

Z zabezpieczonym wylotem

Jeśli dach ma pokrycie palne (gont lub strzecha), należy przykryć komin siatką przeciwiskrową.

Wyposażony w wyczystkę

Komin powinien być wyposażony w wyczystkę czyli otwór w dolnej części, umożliwiający czyszczenie komina.

 

Przewód kominowy do wkładu kominkowego z płaszczem wodnym.

Instalacja wkładu kominkowego z płaszczem wodnym powinna być wykonana przez wykwalifikowanego instalatora zgodnie z obowiązującymi przepisami (Dz.U. Nr.75 z 2002r. rozdział 6 § 145) i zaleceniami producenta . Po montażu paleniska należy dokonać odbioru kominiarskiego wraz z protokołem odbioru kominiarskiego. Komin do którego będzie podłączone palenisko powinien odpowiadać wymaganiom Prawa budowlanego (Dziennik Ustaw Nr 75 z 2002 poz. 690 z późniejszymi zmianami) . Ciąg max. 15 0+2 Pa, min. ciąg 6±1, optymalny 12Pa±2Pa. Wartość ciągu powinien sprawdzić kominiarz po montażu paleniska. Minimalny ciąg kominowy nie powinien spadać poniżej 6±1 Pa ze względu na możliwość zatrucia tlenkiem węgla, natomiast ciąg powyżej 20 Pa powoduje znaczne zużycie paliwa (drewna) i może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego. Zaleca się aby w pomieszczeniu, gdzie będzie znajdować się urządzenie grzewcze był zainstalowany czujnik tlenku węgla w celu zapobieżenia zatrucia tlenkiem węgla.
Wkład kominkowy z zespołem wodnym należy podłączyć wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego – dymowego.
W celu uzyskania powyższych parametrów oraz bezpiecznej i ekonomicznej eksploatacji wkładu kominkowego była bezpieczna i ekonomiczna istotna rzeczą jest właściwie dobrany pod względem pola przekroju poprzecznego przewodu kominowego i jego wysokości. Pole przekroju lub wysokość oblicza się wg poniższego wzoru:

 

 


gdzie:
F- pole przekroju poprzecznego przewodu kominowego -dymowego [ m2 ]
Q- znamionowa moc cieplna wkładu kominkowego z płaszczem wodnym [ kW ]
h - wysokość komina [ m ]

Przegląd i czyszczenie przewodu kominowego należy przeprowadzać zgodnie z przepisami ze szczególnym uwzględnieniem otworów przekroju poprzecznego(możliwość zatkania przez gniazdo ptaków, zasypanie liśćmi itp.)

Przyłącze do komina
Czopuch wkładu kominkowego z płaszczem wodnym powinien być podłączony do przewodu kominowego poprzez układ przyłączy, najczęściej wykonany z rur stalowych o grubości min. 2 mm dla stali węglowych (czarnych), a 1 do 1,2 mm dla rur wykonanych ze stali stopowych z odpowiednimi atestami. Złącza w postaci redukcji lub innych elementów pośrednich należy montować do wewnątrz wkładu. Zapobiega to ściekaniu na powierzchnię wkładu tworzących się wewnątrz przewodu kominowego kondensatów powodujących korozję zewnętrznych powierzchni stalowego płaszcza wodnego i żeliwnego frontu wkładu kominkowego i wydzielaniu się szkodliwych produktów spalania kondensatu do obiegu powietrza do ogrzewania. Należy unikać zbyt długich odcinków poziomych oraz jakichkolwiek zwężeń na rurze przyłącze­niowej. W razie potrzeby długą rurę można ustawić z niewielkim spadkiem około 5 cm/m (5%). Rura przyłączeniowa powinna posiadać odpowiednie atesty lub aprobaty techniczne i spełniać wymagania Polskiej Normy PN-86/M-40142.